Standardy ochrony małoletnich
Na moje warsztaty przychodzą też dzieci i nastolatki. Chcę, żeby każde z nich było u mnie bezpieczne i traktowane z szacunkiem. Poniżej opisuję, jakich zasad przestrzegam, co robię, gdy podejrzewam, że dziecku dzieje się krzywda, i gdzie można szukać pomocy.
Standardy przyjmuję na podstawie art. 22b i 22c ustawy z dnia 13 maja 2016 r. o przeciwdziałaniu zagrożeniom przestępczością na tle seksualnym i ochronie małoletnich. Małoletni to każda osoba, która nie skończyła 18 lat; w tekście piszę o nich „dzieci” albo „nastolatki”. Krótka wersja dla dzieci jest na końcu strony.
1. Kto odpowiada za standardy
- Warsztaty w mojej pracowni we Wrocławiu prowadzę sama. Nie zatrudniam nikogo i nie powierzam dzieci opiece innych osób. Za stosowanie tych standardów odpowiadam ja, Dominika Saczyńska.
- To ja przyjmuję zgłoszenia o wszystkim, co zagraża dziecku, i udzielam mu pierwszego wsparcia. Możesz mi to powiedzieć osobiście, zadzwonić pod numer 880 122 269 albo napisać na mika@mikipierniki.pl.
- Nie musisz niczego zgłaszać najpierw mnie. Zawsze możesz zwrócić się prosto do policji, prokuratury, sądu rodzinnego albo pod numery z punktu 11. Dotyczy to także sytuacji, w której zastrzeżenia budzi moje własne zachowanie.
- Jeśli ktoś miałby mi kiedyś pomagać przy warsztatach z udziałem dzieci lub nastolatków, także bez wynagrodzenia, zanim go do tego dopuszczę: sprawdzę go w Rejestrze Sprawców Przestępstw na Tle Seksualnym, poproszę o informację z Krajowego Rejestru Karnego i inne dokumenty, których wymaga art. 21 ustawy, a potem dam mu do przeczytania te standardy i poproszę o podpisane potwierdzenie, że je zna i będzie je stosować. Te dokumenty przechowuję razem z dokumentacją standardów.
2. Udział dzieci i nastolatków
- Warsztaty dla dzieci są przeznaczone dla dzieci w wieku od 6 do 12 lat. Rodzic lub opiekun jest obecny przez cały czas warsztatów i to on opiekuje się swoim dzieckiem.
- Nastolatki od 13 do 17 lat mogą przyjść na dzienne warsztaty dla dorosłych bez opiekuna, jeśli przed warsztatami dostanę pisemną zgodę rodzica lub opiekuna z numerem telefonu, pod którym będzie dostępny w czasie warsztatów. Bez takiej zgody nastolatek nie zostaje na warsztatach sam.
- Pod ten numer dzwonię, gdy nastolatek źle się czuje, gdy warsztaty kończą się o innej porze niż zapowiedziana albo gdy coś mnie niepokoi.
- Na warsztatach nie podaję alkoholu. Nie prowadzę zajęć pod wpływem alkoholu ani innych środków odurzających i nie wpuszczam na warsztaty osób pod ich wpływem.
- Dzieci i nastolatki jedzą i piją u mnie tylko to, co jest częścią warsztatów: pierniki, lukier i napoje. O alergiach rodzic mówi mi telefonicznie przed warsztatami. Nikogo nie namawiam do jedzenia ani próbowania.
3. Bezpieczne relacje z dziećmi
- Każde dziecko traktuję z szacunkiem i tak samo życzliwie. Mówię spokojnie, tłumaczę i chwalę za starania, nie tylko za efekt.
- Szanuję granice dziecka. Zanim pokażę, jak trzymać rękaw cukierniczy, pytam, czy mogę. Dziecko może powiedzieć „nie” i to wystarczy.
- Dotykam dziecka tylko wtedy, gdy to naprawdę konieczne: przy pierwszej pomocy albo żeby uchronić je przed niebezpieczeństwem.
- Z dziećmi przebywam zawsze przy ich rodzicach lub innych uczestnikach. Gdy nastolatek przyjdzie przed grupą albo czeka na odbiór, czekamy przy otwartych drzwiach pracowni. Do toalety dziecko idzie ze swoim rodzicem lub opiekunem.
- W sprawach warsztatów kontaktuję się z rodzicem lub opiekunem. Gdy nastolatek napisze do mnie sam, odpowiadam krótko, tylko w sprawach warsztatów, i proszę, żeby dalsze ustalenia prowadził jego rodzic.
- Gdy dziecko chce mi coś powiedzieć, słucham go i traktuję to poważnie.
4. Zachowania niedozwolone
Tych zachowań nie dopuszczam ani u siebie, ani u innych dorosłych na warsztatach:
- przebywanie z dzieckiem lub nastolatkiem sam na sam za zamkniętymi drzwiami; wyjątkiem jest nagła sytuacja, w której trzeba chronić zdrowie dziecka, i wtedy od razu zawiadamiam rodzica,
- prywatny kontakt z dzieckiem, także w internecie: zapraszanie do znajomych, obserwowanie jego prywatnych kont, prywatne wiadomości, proszenie o numer telefonu lub zdjęcia,
- umawianie się z dzieckiem poza warsztatami, zabieranie go gdziekolwiek, odwożenie do domu,
- sekrety z dzieckiem i proszenie, żeby czegoś nie mówiło rodzicom,
- obdarowywanie wybranych dzieci prezentami i faworyzowanie ich,
- krzyczenie, zawstydzanie, ośmieszanie, straszenie, porównywanie dzieci ze sobą, komentowanie ich wyglądu i ciała,
- jakakolwiek przemoc fizyczna: szarpanie, popychanie, klapsy,
- dotyk, który nie jest konieczny, a zawsze dotyk w miejscach intymnych,
- żarty o zabarwieniu seksualnym, wulgaryzmy, pokazywanie treści nieodpowiednich do wieku,
- częstowanie alkoholem, papierosami, e-papierosami lub innymi substancjami,
- fotografowanie i nagrywanie dziecka bez zgody opisanej w punkcie 6.
5. Relacje między dziećmi i nastolatkami
- Na warsztatach traktujemy się życzliwie. Nie wolno bić, popychać, przezywać, wyśmiewać, wykluczać, niszczyć cudzych pierników ani dotykać kogoś, kto tego nie chce.
- Nie wolno fotografować ani nagrywać innych uczestników bez ich zgody, a dzieci bez zgody ich rodziców. Nie wolno też wysyłać ani publikować takich zdjęć.
- Gdy widzę takie zachowanie, od razu je przerywam, spokojnie rozmawiam z dziećmi i mówię o tym ich rodzicom. Na warsztatach dla dzieci robię to razem z rodzicami.
- Jeśli zachowanie jednego dziecka wobec drugiego jest poważne, np. chodzi o przemoc albo zachowania seksualne, postępuję według punktów 10 i 11.
6. Zdjęcia
- Zdjęcia i filmy, na których widać dziecko lub nastolatka, robię wyłącznie za pisemną zgodą rodzica lub opiekuna. Rodzic daje ją na karcie zgody, którą podpisuje na miejscu.
- Jeśli nastolatek przychodzi bez rodzica, nie robię zdjęć, na których go widać.
- Nawet przy zgodzie rodzica nie fotografuję dziecka, które tego nie chce.
- Bez zgody fotografuję tylko pierniki, tak żeby nie było widać uczestników.
- Przy zdjęciach nie podaję imion, nazwisk ani informacji, po których można rozpoznać dziecko lub ustalić, gdzie bywa. Nie publikuję zdjęć, które mogłyby dziecko zawstydzić.
- Zgodę można w każdej chwili wycofać, pisząc na mika@mikipierniki.pl. Usuwam wtedy zdjęcia z moich kanałów.
- Rodziców proszę, żeby fotografowali tylko własne dzieci, a zdjęć, na których widać inne dzieci, nie publikowali bez zgody ich rodziców.
7. Telefony, internet i szkodliwe treści
- Nie udostępniam dzieciom ani nastolatkom mojego telefonu, komputera ani internetu w pracowni.
- Na warsztatach dla dzieci dziecko korzysta z telefonu tylko pod opieką swojego rodzica. Nastolatki mogą mieć telefon przy sobie, ale obowiązuje je zakaz fotografowania i nagrywania innych bez zgody z punktu 5.
- Na warsztatach pokazuję tylko wzory pierników i zdjęcia inspiracji. Muzyka w pracowni nie ma wulgarnych tekstów.
- Jeśli zobaczę, że dziecko ogląda lub dostaje szkodliwe treści, np. przemoc, pornografię albo hejt, spokojnie to przerywam, nie zawstydzając dziecka, i mówię o tym rodzicowi.
- Jeśli treść może być nielegalna, np. przedstawia seksualne wykorzystywanie dziecka, nie kopiuję jej i nie przesyłam dalej. Zapisuję tylko, gdzie ją widziałam (adres strony, nazwę konta), i zgłaszam ją policji albo zespołowi Dyżurnet.pl przez formularz na dyzurnet.pl. Tak samo postępuję z treściami w innej formie, np. wydrukowanymi zdjęciami czy nagraniami.
8. Dzieci z niepełnosprawnościami i specjalnymi potrzebami
- Proszę rodzica, żeby przed warsztatami, najlepiej telefonicznie, powiedział mi o szczególnych potrzebach dziecka, np. w komunikacji, poruszaniu się albo wrażliwości na hałas i dotyk. Dostosowuję do nich tempo, miejsce przy stole i sposób tłumaczenia.
- Pamiętam, że dziecku z niepełnosprawnością może być trudniej powiedzieć o krzywdzie. Dlatego zwracam uwagę także na jego zachowanie, a gdy coś mnie niepokoi, rozmawiam z rodzicem albo postępuję według punktu 10.
9. Jak rozpoznaję, że dziecku może dziać się krzywda
Krzywdzenie to każde zachowanie lub zaniedbanie, które szkodzi dziecku: przemoc fizyczna, psychiczna i seksualna, zaniedbanie, a także przemoc ze strony innych dzieci i w internecie. Niepokoją mnie zwłaszcza:
- ślady na ciele, których nikt nie umie lub nie chce wyjaśnić,
- wyraźny lęk przed rodzicem lub innym dorosłym, kulenie się przy dotyku, nagłe wycofanie albo agresja,
- wiedza lub zachowania seksualne nieodpowiednie do wieku dziecka,
- oznaki zaniedbania, np. głód albo ubranie nieodpowiednie do pogody,
- słowa dziecka, że ktoś je krzywdzi, oraz to, co sama widzę i słyszę na warsztatach, np. bicie czy poniżanie dziecka.
Pojedynczy sygnał nie musi oznaczać krzywdy, ale zawsze traktuję go poważnie.
10. Jak reaguję
- Bezpieczeństwo. Gdy życie lub zdrowie dziecka jest zagrożone, dzwonię pod 112 i zostaję przy dziecku, dopóki nie przyjedzie pomoc.
- Wysłuchanie. Gdy dziecko mi coś mówi, słucham spokojnie, w miejscu, gdzie inni nas nie słyszą, ale widzą. Nie wypytuję o szczegóły, nie podsuwam odpowiedzi i nie oceniam. Mówię dziecku, że dobrze zrobiło, że powiedziało, i że to nie jego wina. Nie obiecuję tajemnicy: mówię, że poproszę o pomoc dorosłych, którzy umieją pomóc.
- Notatka. Jak najszybciej zapisuję, co się stało, według punktu 13.
- Rodzic. Informuję rodzica lub opiekuna dziecka, chyba że to on może je krzywdzić. Wtedy z nim o tym nie rozmawiam i od razu zawiadamiam policję lub sąd rodzinny.
- Zgłoszenie. Zawiadamiam instytucję właściwą dla sytuacji według punktu 11. Gdy nie mam pewności, jak postąpić, radzę się pod numerem 800 100 100.
- Krzywda ze strony innego uczestnika. Gdy dziecko krzywdzi ktoś na warsztatach, przerywam to, oddzielam tę osobę od dziecka, proszę ją o opuszczenie warsztatów i informuję rodzica dziecka. Gdy podejrzewam przestępstwo, zawiadamiam policję.
11. Gdzie zgłaszam
Zawiadomienia składam ja, jako osoba prowadząca warsztaty. Rodzic, dziecko i każda inna osoba mogą też zgłosić sprawę samodzielnie.
- 112: gdy zagrożone jest życie lub zdrowie dziecka i potrzebna jest natychmiastowa pomoc.
- Policja lub prokuratura: gdy podejrzewam, że wobec dziecka popełniono przestępstwo, np. przemoc fizyczną lub seksualną. Zawiadomienie składam ustnie albo na piśmie.
- Sąd rodzinny (opiekuńczy): gdy dobro dziecka jest zagrożone, ale nie podejrzewam przestępstwa, np. przy zaniedbaniu. Składam wtedy wniosek o wgląd w sytuację dziecka do sądu rodzinnego właściwego dla miejsca zamieszkania dziecka.
- 116 111: Telefon Zaufania dla Dzieci i Młodzieży, także czat i wiadomości na 116111.pl. Ten numer podaję każdemu dziecku, które potrzebuje rozmowy.
- 800 12 12 12: Dziecięcy Telefon Zaufania Rzecznika Praw Dziecka, przeznaczony tylko dla dzieci i nastolatków.
- 800 100 100: telefon Fundacji Dajemy Dzieciom Siłę dla dorosłych, którzy martwią się o bezpieczeństwo dziecka.
- Dyżurnet.pl: nielegalne treści w internecie, zobacz punkt 7.
Procedury „Niebieskie Karty” nie wszczynam, bo nie mam takiego uprawnienia. W sprawach przemocy domowej zawiadamiam policję.
12. Wsparcie dziecka po ujawnieniu krzywdy
- Gdy krzywda wyjdzie na jaw, ustalam z rodzicem lub opiekunem, który nie krzywdzi dziecka, czego dziecko potrzebuje na moich warsztatach: np. żeby nie spotykało tam osoby, która je skrzywdziła, żeby nikt go nie wypytywał albo żeby mogło przyjść z wybraną osobą.
- Mówię rodzicowi, gdzie dziecko i rodzina mogą dostać fachową pomoc, np. w Telefonie Zaufania 116 111, w telefonie dla dorosłych 800 100 100 albo w poradni psychologiczno-pedagogicznej.
- Współpracuję z policją, prokuraturą, sądem i ośrodkiem pomocy społecznej, gdy o to poproszą.
- Ustalenia zapisuję w notatce i trzymam się ich, gdy dziecko znów przychodzi na warsztaty.
13. Dokumentowanie i ochrona informacji
- Każde zgłoszenie i każdą niepokojącą sytuację zapisuję jak najszybciej w notatce: datę, godzinę i miejsce, co zobaczyłam lub usłyszałam (słowa dziecka dosłownie), kto był obecny, co zrobiłam oraz komu i kiedy to zgłosiłam. Notatkę podpisuję.
- Notatki przechowuję tak, żeby nikt poza mną nie miał do nich dostępu: papierowe w zamykanej szafce, elektroniczne w zaszyfrowanym pliku. Nie trzymam ich w systemie zapisów na warsztaty.
- Informacje o zdarzeniu przekazuję tylko tym, którzy muszą je znać: rodzicowi lub opiekunowi (chyba że to on krzywdzi dziecko), policji, prokuraturze, sądowi i innym uprawnionym instytucjom. Nie rozmawiam o nich z innymi uczestnikami.
- W notatce zapisuję tylko dane potrzebne do ochrony dziecka. Przechowuję ją tak długo, jak jest to potrzebne do ochrony dziecka i do zakończenia sprawy przed policją, prokuraturą lub sądem, a potem ją niszczę.
14. Jak udostępniam standardy
- Pełna wersja standardów i wersja dla dzieci są na tej stronie. Link do niej jest w stopce każdej strony.
- Obie wersje wiszą wydrukowane w widocznym miejscu w mojej pracowni.
- Na początku warsztatów, w których biorą udział dzieci lub nastolatki, krótko mówię im najważniejsze zasady z wersji dla dzieci: że mogą powiedzieć „nie”, że zawsze mogą powiedzieć, gdy coś je niepokoi, i do kogo mogą się zwrócić.
- Rodziców i opiekunów proszę, żeby przed warsztatami przeczytali te standardy i omówili z dzieckiem wersję dla dzieci.
- Na pytania o standardy odpowiadam osobiście, telefonicznie i e-mailem.
15. Przegląd i zmiany
- Co najmniej raz w roku sprawdzam, czy standardy pasują do tego, jak prowadzę warsztaty, i czy są zgodne z aktualnymi przepisami. Robię to także po każdym zgłoszonym zdarzeniu, po zmianie przepisów i przed wprowadzeniem nowego rodzaju zajęć z udziałem dzieci.
- Wnioski z każdego przeglądu zapisuję na piśmie i przechowuję razem z dokumentacją standardów.
- Uwagi od rodziców, dzieci i nastolatków są dla mnie ważne. Można je przekazać osobiście albo na mika@mikipierniki.pl.
- Zmienioną wersję publikuję na tej stronie z datą aktualizacji i wywieszam w pracowni.
- Standardy obowiązują od 21 listopada 2026 r.
Standardy w skrócie: dla dzieci
Cześć! Jestem Dominika i prowadzę warsztaty lukrowania pierników. Chcę, żeby było Ci u mnie dobrze i bezpiecznie. Oto nasze zasady:
- Każdy jest tu ważny. Traktujemy się życzliwie.
- Twoje ciało należy do Ciebie. Możesz powiedzieć „nie”, gdy ktoś chce Cię dotknąć.
- Zanim pokażę Ci, jak trzymać rękaw z lukrem, zapytam, czy mogę.
- Na warsztatach dla dzieci Twój rodzic lub opiekun jest z Tobą przez cały czas.
- Nie zrobię Ci zdjęcia bez zgody Twojego rodzica. Jeśli nie chcesz zdjęcia, powiedz mi, a go nie zrobię.
- Nie piszę do dzieci prywatnie w internecie. Jeśli jakiś dorosły pisze do Ciebie, prosi o sekret albo o zdjęcia, powiedz o tym rodzicowi.
- Nie bijemy się, nie przezywamy, nie wyśmiewamy i nie niszczymy cudzych pierników. Nie robimy innym zdjęć bez pytania.
- Jeśli coś Cię martwi albo ktoś Cię krzywdzi, tutaj albo gdziekolwiek indziej, powiedz o tym mnie, rodzicowi albo innemu dorosłemu, któremu ufasz. To nigdy nie jest Twoja wina.
- Możesz też za darmo zadzwonić pod numer 116 111 albo napisać na 116111.pl. Gdy dzieje się coś groźnego, dzwoń pod 112.